{"id":29863,"date":"2024-03-06T13:26:27","date_gmt":"2024-03-06T12:26:27","guid":{"rendered":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/article\/lea-melandri-milosc-byla-zaslona-dla-przemocy-domowej\/"},"modified":"2024-09-06T16:37:09","modified_gmt":"2024-09-06T14:37:09","slug":"lea-melandri-love-has-been-a-veil-for-domestic-violence","status":"publish","type":"article","link":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/article\/lea-melandri-love-has-been-a-veil-for-domestic-violence\/","title":{"rendered":"Lea Melandri: „Mi\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a zas\u0142on\u0105” dla przemocy domowej"},"content":{"rendered":"\n

Lea Melandri (1941) jest eseistk\u0105, pisark\u0105 i dziennikark\u0105. Jest uznan\u0105 postaci\u0105 w\u0142oskiego feminizmu. Jej najnowsza ksi\u0105\u017cka to Love and Violence: The Vexatious Factors of Civilization<\/em><\/a> (Albany: State University of New York Press, 2019). Wi\u0119cej jej tekst\u00f3w mo\u017cna znale\u017a\u0107 na stronie Lea’s Archive<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Lea Melandri: <\/strong>Spo\u015br\u00f3d wszystkich form dominacji w historii, m\u0119ska forma jest do\u015b\u0107 szczeg\u00f3lna, poniewa\u017c obejmuje najbardziej intymne rzeczy, takie jak seksualno\u015b\u0107, macierzy\u0144stwo, relacje rodzinne.<\/p>\n\n\n

\n
\"Amore<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

M\u0119\u017cczy\u017ani s\u0105 dzie\u0107mi kobiet: napotykaj\u0105 cia\u0142o innej osoby, tej, kt\u00f3ra ich stworzy\u0142a, w momencie ich najwi\u0119kszej zale\u017cno\u015bci i bezradno\u015bci. To cia\u0142o ma ich na swojej \u0142asce przez kilka pierwszych lat ich \u017cycia, poprzez opiek\u0119 lub porzucenie. Jest to ten sam typ cia\u0142a, kt\u00f3ry napotkaj\u0105 w swoim doros\u0142ym \u017cyciu mi\u0142osnym, ale w odwr\u00f3conej pozycji w\u0142adzy.\n\n\n\n

Ograniczaj\u0105c kobiety do roli matki, m\u0119\u017cczy\u017ani zmusili si\u0119 r\u00f3wnie\u017c do noszenia maski m\u0119sko\u015bci, kt\u00f3ra jest zawsze zagro\u017cona, do ustanawiania ogranicze\u0144 uwa\u017canych za niezb\u0119dne, nawet je\u015bli nie s\u0105 one konieczne. Marzenie o mi\u0142o\u015bci – jako intymnej przynale\u017cno\u015bci do innej istoty, jako jedno\u015bci w dw\u00f3jce, przed\u0142u\u017ceniu pierwotnej wi\u0119zi mi\u0119dzy matk\u0105 a dzieckiem – niesie w sobie ryzyko gwa\u0142townej separacji, zwi\u0105zanej z potrzeb\u0105 autonomii ka\u017cdej jednostki.\n\n\n\n

Role p\u0142ci, w ich komplementarno\u015bci i hierarchicznym umiejscowieniu, kszta\u0142tuj\u0105 relacje w\u0142adzy. Jednocze\u015bnie d\u0105\u017c\u0105 do idea\u0142u, do harmonijnego po\u0142\u0105czenia nieroz\u0142\u0105cznych cz\u0119\u015bci istoty ludzkiej: cia\u0142a i umys\u0142u, uczu\u0107 i rozumu. To w\u0142a\u015bnie to rozmycie mi\u0142o\u015bci i przemocy nawet dzi\u015b utrudnia ludziom u\u015bwiadomienie sobie seksizmu.\n\n\n\n

Ty <\/strong>piszesz<\/strong><\/a>: „Zamiast jedynie ubolewa\u0107 nad przemoc\u0105, wzywa\u0107 do surowszych kar dla agresor\u00f3w, wi\u0119kszej ochrony dla ofiar, by\u0107 mo\u017ce rozs\u0105dniej by\u0142oby rzuci\u0107 okiem tam, gdzie nie lubimy, by przemoc si\u0119 pojawia\u0142a”. Czym s\u0105 te „strefy”, te miejsca polityki i duszy? <\/strong><\/p>\n\n\n\n

Mo\u017cemy zacz\u0105\u0107 od tego, co by\u0142o wielkim „wyzwaniem” lub rewolucj\u0105 feminizmu lat siedemdziesi\u0105tych: odkrycia, \u017ce przez tysi\u0105clecia najbardziej uniwersalne do\u015bwiadczenia cz\u0142owieka – seksualno\u015b\u0107, macierzy\u0144stwo, narodziny, \u015bmier\u0107, wi\u0119zi rodzinne – by\u0142y uwa\u017cane za „niepolityczne” i ograniczone do „prywatnego” i porz\u0105dku „natury”. Jako takie, mia\u0142y pozosta\u0107 „sta\u0142ymi elementami”.\n\n\n\n

To, co wci\u0105\u017c sk\u0142onni jeste\u015bmy uwa\u017ca\u0107 za „miejsca duszy”, zawsze nale\u017ca\u0142o do historii, kultury i polityki. Has\u0142o „to, co osobiste, jest polityczne” mia\u0142o na celu uznanie, \u017ce w indywidualnym \u017cyciu, w osobistych do\u015bwiadczeniach, a tak\u017ce w pami\u0119ci cia\u0142a, istniej\u0105 skarby kultury, kt\u00f3re nale\u017cy jeszcze odkry\u0107, istnieje niepisana historia, kt\u00f3rej nie znajdziemy w \u017cadnym podr\u0119czniku ani w \u017cadnej istniej\u0105cej wiedzy czy j\u0119zyku.\n\n\n\n

To w\u0142a\u015bnie w tych „strefach” poza sfer\u0105 publiczn\u0105 i dyskursem, zakrytych skromno\u015bci\u0105 i ignorancj\u0105 lub „niewypowiadalno\u015bci\u0105”, pokolenie tamtej epoki szuka\u0142o korzeni separacji mi\u0119dzy polityk\u0105 a seksualno\u015bci\u0105, mi\u0119dzy r\u00f3\u017cnymi losami m\u0119\u017cczyzn i kobiet, a tak\u017ce pochodzenia wszelkiego dualizmu: biologii i historii, jednostki i spo\u0142ecze\u0144stwa.<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
„Potw\u00f3r to wyj\u0105tek, osoba, za kt\u00f3r\u0105 spo\u0142ecze\u0144stwo nie musi bra\u0107 odpowiedzialno\u015bci. Ale potwory nie s\u0105 chore, s\u0105 zdrowymi dzie\u0107mi patriarchatu, kultury gwa\u0142tu. Kobietob\u00f3jstwo nie jest zbrodni\u0105 nami\u0119tno\u015bci, jest zbrodni\u0105 w\u0142adzy”, Elena Cecchettin<\/strong><\/h5>.\n\n\n\n
\n\n\n\n

Pierwsz\u0105 form\u0105 przemocy, kt\u00f3rej stali\u015bmy si\u0119 \u015bwiadomi w tamtych latach, mog\u0142o by\u0107 tylko to, co nazwa\u0142em „niewidzialn\u0105 przemoc\u0105” lub „przemoc\u0105 symboliczn\u0105”: m\u0119ska reprezentacja \u015bwiata, kt\u00f3r\u0105 same kobiety si\u0142\u0105 uczyni\u0142y swoj\u0105 w\u0142asn\u0105 lub „w\u0142\u0105czon\u0105”. To nie przypadek, \u017ce ofiara m\u00f3wi tym samym j\u0119zykiem, co agresor. C\u00f3\u017c innego mog\u0142yby zrobi\u0107 kobiety, jak tylko wcisn\u0105\u0107 si\u0119 w te role – „matek”, „\u017con” – pr\u00f3buj\u0105c wyrwa\u0107 sobie troch\u0119 w\u0142adzy i przyjemno\u015bci.\n\n\n\n

Byli\u015bmy pokoleniem, kt\u00f3re buntowa\u0142o si\u0119 przeciwko matkom. Postrzegano je jako kana\u0142 dla prawa ojc\u00f3w, a jednym z w\u0119z\u0142\u00f3w, w kt\u00f3re najci\u0119\u017cej si\u0119 zag\u0142\u0119biali\u015bmy, by\u0142a, co nie jest zaskakuj\u0105ce, relacja matka-c\u00f3rka. Odkryli\u015bmy, \u017ce najbardziej brutalnym wyw\u0142aszczeniem, jakiego do\u015bwiadczy\u0142y kobiety, by\u0142o wymazanie ich jako „os\u00f3b”, a zamiast tego uto\u017csamienie ich z cia\u0142em – cia\u0142em erotycznym lub matczynym – i zredukowanie do „funkcji”.\n\n\n\n

W tym momencie powinni\u015bmy byli otworzy\u0107 drzwi domu i zakwestionowa\u0107 wi\u0119zi ma\u0142\u017ce\u0144skie i rodzinne w ca\u0142ej ich dwuznaczno\u015bci. Powinni\u015bmy byli ujawni\u0107 przemoc w jej „oczywistych” formach: z\u0142ego traktowania, wyzysku, <\/p> <\/p>\n\n\n\n

zab\u00f3jstwo kobiet<\/a>. Je\u015bli zaj\u0119li\u015bmy si\u0119 przemoc\u0105 domow\u0105 dopiero znacznie p\u00f3\u017aniej, na pocz\u0105tku XXI wieku, to dlatego, \u017ce mi\u0142o\u015b\u0107 dzia\u0142a\u0142a jak zas\u0142ona – nawet dla tych, kt\u00f3rzy, jak w moim przypadku, byli \u015bwiadkami przemocy wobec kobiet w swoich rodzinach przez wiele lat. Dzi\u015b, w obliczu nieprzerwanego ci\u0105gu zab\u00f3jstw kobiet, \u0142atwo jest krzycze\u0107 przeciwko „potworowi”, domaga\u0107 si\u0119 surowszych kar. Trudniej jest zapyta\u0107, czy to nie mi\u0142o\u015b\u0107 – tak jak j\u0105 odziedziczyli\u015bmy, przeplataj\u0105c si\u0119 z w\u0142adz\u0105 – powinna zosta\u0107 zakwestionowana. To nie przypadek, \u017ce mi\u0142o\u015b\u0107 pozosta\u0142a tabu tak\u017ce dla feminizmu.\n\n\n\n

Feminizm jest pod pewnymi wzgl\u0119dami ostateczn\u0105 tragedi\u0105, ale przed nim (a nawet bez niego) istnia\u0142y formy przemocy i kontroli, kt\u00f3re zosta\u0142y ustanowione w „normalnym” i „szcz\u0119\u015bliwym” \u017cyciu mi\u0142osnym. Jak mo\u017cemy wyja\u015bni\u0107, \u017ce m\u0119\u017cczy\u017ani, kt\u00f3rzy zabijaj\u0105 kobiety, kt\u00f3re kochaj\u0105, s\u0105 „<\/strong>zdrowymi dzie\u0107mi patriarchatu<\/strong><\/a>„? <\/strong><\/p>.\n\n\n\n

Po p\u00f3\u0142 wieku feministycznej teorii i praktyki, dopiero dzi\u015b zaczynamy m\u00f3wi\u0107 o patriarchacie jako o „zjawisku strukturalnym”. Ogromnym krokiem naprz\u00f3d by\u0142o m\u00f3wienie o zab\u00f3jstwach kobiet nie tylko jako o przest\u0119pstwach, patologiach jednostki czy rezultatach zacofanych kultur. Pozostaje jednak wiele do zrobienia, aby uzna\u0107, \u017ce „jawna” przemoc jest tylko najbardziej dzikim, archaicznym aspektem powszechnej kultury, kt\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 norm\u0105.\n\n\n\n

Zawsze wola\u0142em termin „m\u0119ska dominacja” lub „seksizm” ni\u017c „patriarchat”, by\u0107 mo\u017ce dlatego, \u017ce waha\u0142em si\u0119 przed stawieniem czo\u0142a dwuznaczno\u015bci rodzaju w\u0142adzy, kt\u00f3ra \u0142\u0105czy\u0142a twarz czu\u0142ego syna z twarz\u0105 w\u0142adczego ojca. Gdyby m\u0119\u017cczy\u017ani byli tylko zwyci\u0119sk\u0105 i pewn\u0105 siebie p\u0142ci\u0105, nie musieliby zabija\u0107; gdyby kobiety widzia\u0142y w m\u0119\u017cczy\u017anie, kt\u00f3ry zagra\u017ca ich \u017cyciu, tylko morderc\u0119, nie waha\u0142yby si\u0119 tak cz\u0119sto pot\u0119pia\u0107 przemocy, kt\u00f3rej do\u015bwiadczaj\u0105. Dzi\u015b m\u0119\u017cczy\u017ani zabijaj\u0105, poniewa\u017c w obliczu wolno\u015bci kobiet – faktu, \u017ce nie s\u0105 one ju\u017c cia\u0142em do ich dyspozycji, dotychczas uwa\u017canym za „naturalny” m\u0119ski przywilej – m\u0119\u017cczy\u017ani odkrywaj\u0105 swoj\u0105 krucho\u015b\u0107 i zale\u017cno\u015b\u0107. W \u017cyciu publicznym, razem z innymi m\u0119\u017cczyznami, s\u0105 wolni. Ale w domu wydaje si\u0119, \u017ce nigdy nie stracili tej p\u0119powiny i zasadniczo pozostali dzie\u0107mi, nawet \u017con lub kochanek znacznie m\u0142odszych od siebie.\n\n\n\n

Mo\u017cemy teraz powiedzie\u0107, \u017ce „patriarchat” to \u015bwiatopogl\u0105d, kt\u00f3ry ukszta\u0142towa\u0142 zar\u00f3wno nauk\u0119, jak i zdrowy rozs\u0105dek, i kt\u00f3ry w historii nosi pi\u0119tno spo\u0142eczno\u015bci wy\u0142\u0105cznie m\u0119skiej, ale kt\u00f3ry kobiety same zinternalizowa\u0142y. Je\u015bli sta\u0142 si\u0119 „normalno\u015bci\u0105”, to dlatego, \u017ce przez d\u0142ugi czas pozostawa\u0142 w sferze „prywatnej” i w ramach niezmiennych praw naturalnych.\n\n\n\n

Cytujesz Bourdieu <\/strong>Masculine Domination<\/strong><\/a>, opublikowan\u0105 w 1988 roku. M\u00f3wi on o mi\u0142o\u015bci jako „najwy\u017cszej formie, poniewa\u017c jest to najbardziej subtelna, najbardziej niewidoczna forma przemocy symbolicznej”.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Przed przeczytaniem M\u0119skiej dominacji Pierre’a Bourdieu – ksi\u0105\u017cki, kt\u00f3r\u0105 pokocha\u0142em i zrecenzowa\u0142em pomimo faktu, \u017ce nie doczeka\u0142a si\u0119 ona we W\u0142oszech takiego nak\u0142adu, na jaki zas\u0142ugiwa\u0142a – temat mi\u0142o\u015bci ju\u017c wcze\u015bniej przecina\u0142 moj\u0105 osobist\u0105 i polityczn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119. Pod koniec lat siedemdziesi\u0105tych, kiedy skupiono si\u0119 g\u0142\u00f3wnie na seksualno\u015bci i homoseksualno\u015bci oraz kwestiach zwi\u0105zanych z pod\u015bwiadomo\u015bci\u0105, zda\u0142em sobie spraw\u0119, jak wa\u017cna by\u0142a dla mnie potrzeba mi\u0142o\u015bci – i jak silnie by\u0142a ona zwi\u0105zana z „marzeniem o mi\u0142o\u015bci”, o fuzji, o intymnej przynale\u017cno\u015bci do innej istoty.\n\n\n\n

Na pocz\u0105tku lat osiemdziesi\u0105tych rozpocz\u0105\u0142em d\u0142ugi okres studi\u00f3w. Odkry\u0142am ksi\u0105\u017ck\u0119 Sibilli Aleramo Diario di una donna<\/em><\/a>,<\/em> i prowadzi\u0142am rubryk\u0119 „ciotka w agonii” w magazynie dla nastolatk\u00f3w „Ragazza In”. To by\u0142y lata, w kt\u00f3rych napisa\u0142em to, co uwa\u017cam za moj\u0105 najbardziej osobist\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119: „Come nasce il sogno d’amore<\/em>„<\/a> („Jak rodzi si\u0119 marzenie o mi\u0142o\u015bci”). Powinienem by\u0142 zatytu\u0142owa\u0107 go „Jak ko\u0144czy si\u0119 iluzja mi\u0142o\u015bci” – marzenie o „jedno\u015bci we dwoje”, jak okre\u015bli\u0142by to Aleramo, ten „\u015bwi\u0119tokradczy akt z punktu widzenia indywidualno\u015bci” – po tym, jak by\u0142 realizowany przez niezliczon\u0105 liczb\u0119 „mi\u0142o\u015bci” i „b\u0142\u0119d\u00f3w”.\n\n\n\n

\n\n\n\n
„Dzi\u015b, w obliczu nieub\u0142aganego ci\u0105gu zab\u00f3jstw kobiet, \u0142atwo jest krzycze\u0107 przeciwko „potworowi”, domaga\u0107 si\u0119 surowszych kar. Trudniej jest zapyta\u0107, czy to nie mi\u0142o\u015b\u0107 – tak jak j\u0105 odziedziczyli\u015bmy, przeplataj\u0105c z w\u0142adz\u0105 – powinna zosta\u0107 zakwestionowana”<\/strong><\/h5>.\n\n\n\n
\n\n\n\n

Od tamtego czasu cz\u0119sto pisa\u0142am o marzeniu o mi\u0142o\u015bci jako „niewidzialnej przemocy” i zastanawia\u0142am si\u0119, czy jest to si\u0142a czy s\u0142abo\u015b\u0107 kobiet, czy ich najg\u0142\u0119bszego „niewolnictwa” nie nale\u017cy szuka\u0107 w\u0142a\u015bnie w mocy czynienia siebie niezb\u0119dnymi dla drugiej osoby, w czynieniu \u017cycia „dobrym” dla drugiej osoby.<\/p>\n\n\n\n

Zas\u0142ug\u0105 ksi\u0105\u017cki Bourdieu jest dog\u0142\u0119bna analiza konstrukcji p\u0142ci – m\u0119skiej i \u017ce\u0144skiej – w tych „trwa\u0142o\u015bciach” wyst\u0119puj\u0105cych w najr\u00f3\u017cniejszych kontekstach historycznych i politycznych, rozpoznanie, w jaki spos\u00f3b m\u0119ska dominacja by\u0142a kolonizacj\u0105 umys\u0142\u00f3w, a tak\u017ce cia\u0142, a w szczeg\u00f3lno\u015bci zakwestionowanie dwuznaczno\u015bci marzenia o mi\u0142o\u015bci. W ostatnim rozdziale ksi\u0105\u017cki Bourdieu pyta, czy mi\u0142o\u015b\u0107, jako fuzja, rozpuszczenie w drugim, jest „rozejmem” – „oaz\u0105” w wojnie mi\u0119dzy p\u0142ciami – czy te\u017c najwy\u017csz\u0105 form\u0105 tej wojny, najbardziej niewidoczn\u0105 i podst\u0119pn\u0105 form\u0105 „przemocy symbolicznej”. To by\u0142 ten sam wniosek, do kt\u00f3rego doszed\u0142em w mojej feministycznej podr\u00f3\u017cy. To, \u017ce m\u0119\u017cczyzna powinien to uzna\u0107, by\u0142o czym\u015b, co mog\u0142am przyj\u0105\u0107 z zadowoleniem.\n\n\n\n

Czy mo\u017cemy m\u00f3wi\u0107 o mi\u0142o\u015bci w inny spos\u00f3b? <\/strong><\/p>\n\n\n\n

My\u015bl\u0119, \u017ce alternatywy zaczynaj\u0105 si\u0119 pojawia\u0107 dopiero wtedy, gdy dog\u0142\u0119bnie przeanalizuje si\u0119 z\u0142o i perwersyjny w\u0119ze\u0142 mi\u0119dzy mi\u0142o\u015bci\u0105 a przemoc\u0105. My\u015bl\u0119, \u017ce przed nami jeszcze d\u0142uga droga. Szczeg\u00f3lnie interesuj\u0105ca z tego punktu widzenia jest ksi\u0105\u017cka bell hooks, All About Love<\/a>, a tak\u017ce eseje Francois Julliena, On Intimacy, Far from the Din of Love, Next to her, Opaque Presence, Intimate Presence<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Co zmieni\u0142o si\u0119 w ostatnich latach, po #MeToo i w nast\u0119pstwie bie\u017c\u0105cych wydarze\u0144? Kiedy rozmawia\u0142y\u015bmy przez telefon, debata na temat <\/strong>morderstwa Giulii Cecchettin<\/strong><\/a> by\u0142a \u015bwie\u017ca, a ty powiedzia\u0142a\u015b mi: „S\u0142ysz\u0119 w gazetach dyskurs, kt\u00f3ry my, feministki, prowadzimy od lat”. Co si\u0119 sta\u0142o?\n.\n\n\n

Du\u017ca zmiana nadesz\u0142a, nawet bardziej ni\u017c w przypadku #MeToo – kt\u00f3re niemal sta\u0142o si\u0119 tylko medialnym procesem celebryt\u00f3w – z najnowszych fal feminizmu, pocz\u0105wszy od wczesnych lat 2000. W 2007 roku we W\u0142oszech odby\u0142a si\u0119 pierwsza du\u017ca demonstracja, promowana przez grup\u0119 „Sommosse”, podczas kt\u00f3rej zobaczyli\u015bmy transparenty dotycz\u0105ce przemocy domowej i has\u0142o „Morderca ma klucze do domu”.\n\n\n\n

W ko\u0144cu spojrzeli na dom rodzinny, na relacje rodzinne. Przemoc, kt\u00f3ra zawsze by\u0142a tam obecna, ale ukrywana przez dwuznaczn\u0105 kwesti\u0119 prywatno\u015bci, teraz pojawi\u0142a si\u0119 na jawie. Wprowadzaj\u0105c seksizm do dyskursu politycznego, krajowe i mi\u0119dzynarodowe raporty na temat przyczyn \u015bmierci kobiet mia\u0142y ogromne znaczenie. Podobnie jak nieprzerwana sekwencja zab\u00f3jstw kobiet.\n\n\n\n

Wa\u017cne by\u0142y r\u00f3wnie\u017c narodziny sieci „Ni Una Menos” w 2017 roku, kt\u00f3ra powsta\u0142a w Argentynie. Od tego czasu co roku 8 marca i 25 listopada odbywaj\u0105 si\u0119 ogromne demonstracje. Nigdy nie nadano im takiego znaczenia, na jakie zas\u0142ugiwa\u0142y.\n\n\n\n

W tym ostatnim feministycznym „przyp\u0142ywie” nowo\u015bci\u0105 by\u0142o dla mnie poszerzenie dyskursu o wszystkie formy dominacji: seksizm, klasizm, rasizm, kolonializm itp. Powr\u00f3ci\u0142y radykalne postulaty feminizmu z lat 70. dotycz\u0105ce „zmiany siebie i \u015bwiata”. Wyzwaniem by\u0142o rozpocz\u0119cie od miejsca najbardziej oddalonego od polityki – ja\u017ani, osobistego do\u015bwiadczenia – aby zainwestowa\u0107 i „zak\u0142\u00f3ci\u0107” nauk\u0119 i w\u0142adz\u0119 \u017cycia publicznego.\n\n\n\n

Uznaj\u0105c zasadnicze dziedzictwo p\u00f3\u0142wiecza feminizmu, „nieprzewidziany” skok \u015bwiadomo\u015bci historycznej nast\u0105pi\u0142 we W\u0142oszech wraz z zab\u00f3jstwem kobiety Giulii Cecchettin<\/a>, studentki zabitej przez jej by\u0142ego ch\u0142opaka 11 listopada 2023 roku. To s\u0142owa Eleny, siostry ofiary, i jej ojca Gino Cecchettina, otworzy\u0142y nieoczekiwan\u0105 wyrw\u0119 we w\u0142oskiej kulturze i mediach, kt\u00f3re nadal s\u0105 zasadniczo macho.<\/p>

.\n\n\n\n

Zamiast zamyka\u0107 si\u0119 w zaciszu zniszczonej rodziny, ta historia kolejnego zab\u00f3jstwa kobiety po raz pierwszy otworzy\u0142a drzwi domu, aby wypu\u015bci\u0107 idee, kt\u00f3re do tej pory mo\u017cna by\u0142o us\u0142ysze\u0107 tylko na feministycznych demonstracjach. Tylko „ojciec” zdolny do spojrzenia poza swoj\u0105 rodzicielsk\u0105 rol\u0119 i my\u015blenia o sobie jako o „m\u0119\u017cczy\u017anie” w\u015br\u00f3d m\u0119\u017cczyzn, z m\u0119sko\u015bci\u0105, kt\u00f3ra dzi\u015b obejmuje potrzeb\u0119 zadawania sobie pyta\u0144 na temat jej najbardziej brutalnych przejaw\u00f3w, mo\u017ce przy\u0107mi\u0107 posta\u0107 patriarchy, do kt\u00f3rego niekt\u00f3rzy wci\u0105\u017c patrz\u0105 wstecz ze \u017ale skrywanym \u017calem.\n\n\n\n

Przysz\u0142a kolej na postaci ojca i c\u00f3rki, aby przebi\u0107 si\u0119 przez pancerz r\u00f3l rodzinnych, aby zakwestionowa\u0107 „normalno\u015b\u0107” atawistycznych uprzedze\u0144, kt\u00f3re „sprywatyzowa\u0142y” i „znaturalizowa\u0142y” historyczne relacje w\u0142adzy. S\u0142owa siostry Giulii by\u0142y same w sobie punktem zwrotnym, od kt\u00f3rego nie ma odwrotu: by\u0142y to has\u0142a i prawdy wykrzykiwane przez pokolenia feministek, kt\u00f3re po raz pierwszy wysz\u0142y z w\u0105skich i ignorowanych sfer, aby zosta\u0107 us\u0142yszane i podj\u0119te w najr\u00f3\u017cniejszych cz\u0119\u015bciach \u017cycia publicznego.\n\n\n\n

„Potw\u00f3r”, powiedzia\u0142a Elena, „to wyj\u0105tek, osoba, za kt\u00f3r\u0105 spo\u0142ecze\u0144stwo nie musi bra\u0107 odpowiedzialno\u015bci. Ale potwory nie s\u0105 chore, s\u0105 zdrowymi dzie\u0107mi patriarchatu, kultury gwa\u0142tu. Kobietob\u00f3jstwo nie jest zbrodni\u0105 nami\u0119tno\u015bci, jest zbrodni\u0105 w\u0142adzy. Potrzebujemy powszechnej edukacji seksualnej i emocjonalnej, musimy uczy\u0107, \u017ce mi\u0142o\u015b\u0107 nie jest posiadaniem”.\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ruch #MeToo i feministyczny aktywizm na ca\u0142ym \u015bwiecie ponownie zwr\u00f3ci\u0142y uwag\u0119 na jedno z historycznych hase\u0142 feminizmu: „To, co osobiste, jest polityczne”. Jak mo\u017cemy m\u00f3wi\u0107 o kobietob\u00f3jstwie i patriarchacie, nie bior\u0105c pod uwag\u0119 pot\u0119\u017cnego – nawet strukturalnego – zwi\u0105zku mi\u0119dzy mi\u0142o\u015bci\u0105 a przemoc\u0105? W\u0142oska eseistka Lea Melandri w rozmowie z Francesc\u0105 Barc\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":29832,"parent":0,"template":"","tags":[],"displeu_category":[],"class_list":["post-29863","article","type-article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/article\/29863","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/article"}],"about":[{"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/29832"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=29863"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=29863"},{"taxonomy":"displeu_category","embeddable":true,"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/displeu_category?post=29863"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}