{"id":30051,"date":"2024-03-06T20:05:41","date_gmt":"2024-03-06T19:05:41","guid":{"rendered":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/?post_type=article&p=30051"},"modified":"2024-09-06T16:36:59","modified_gmt":"2024-09-06T14:36:59","slug":"przemoc-ze-wzgledu-na-plec-edukacja-sentymentalna-i-milosna","status":"publish","type":"article","link":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/article\/przemoc-ze-wzgledu-na-plec-edukacja-sentymentalna-i-milosna\/","title":{"rendered":"Przemoc ze wzgl\u0119du na p\u0142e\u0107. Edukacja sentymentalna i mi\u0142osna"},"content":{"rendered":"\n

Z okazji Mi\u0119dzynarodowego Dnia Kobiet, nasi partnerzy z Mediterranean Institute for Investigative Reporting (MIIR<\/a>) publikuj\u0105 dochodzenie przeprowadzone we wsp\u00f3\u0142pracy z European Data Journalism Network<\/strong><\/a> i przy udziale Voxeurop. Dochodzenie to ma na celu przedstawienie przegl\u0105du, wraz z danymi, zab\u00f3jstw kobiet i przemocy na tle p\u0142ciowym w Europie.<\/p>\n\n\n\n

Analizowane dane uwzgl\u0119dniaj\u0105 28 kraj\u00f3w: „Spo\u015br\u00f3d 12431 zamierzonych zab\u00f3jstw kobiet (EUROSTAT) w latach 2012-2022, 4334 kobiety zosta\u0142y zabite przez partnera. Odpowiada to 34,86% wszystkich celowych zab\u00f3jstw, co oznacza, \u017ce wi\u0119cej ni\u017c 1 na 3 ofiary zab\u00f3jstwa zosta\u0142a zabita z premedytacj\u0105 przez swojego intymnego partnera”.\n\n\n\n

Wa\u017cno\u015b\u0107 kwantyfikacji zjawiska i u\u017cycia s\u0142\u00f3w: po latach milczenia, dwuznaczno\u015bci lub seksistowskiego j\u0119zyka, debata publiczna w krajach europejskich jest teraz wype\u0142niona terminem „zab\u00f3jstwo kobiet<\/a>„, s\u0142owem, kt\u00f3rego histori\u0119 i u\u017cycie wyja\u015bnia francuska historyk Christelle Taraud<\/strong> w Voxeurop<\/em><\/strong>.<\/a><\/p>.\n.\n\n\n

Edukacja sentymentalna <\/strong><\/h5>\n\n\n\n

Niekt\u00f3re wydarzenia naznaczaj\u0105 dany okres bardziej ni\u017c inne. Morderstwo Giulii Cecchettin (22 lata), kt\u00f3re mia\u0142o miejsce 11 listopada 2023 r. z r\u0105k jej by\u0142ego partnera, stanowi\u0142o punkt zwrotny we W\u0142oszech dzi\u0119ki postawie przyj\u0119tej przez jej rodzin\u0119, kt\u00f3ra przekszta\u0142ci\u0142a prywatn\u0105 tragedi\u0119 w zbiorow\u0105 kwesti\u0119 polityczn\u0105. „Potrzebna jest powszechna edukacja seksualna i emocjonalna” powiedzia\u0142a<\/a> Elena Cecchettin, siostra Giulii, w li\u015bcie opublikowanym przez Corriere della Sera<\/em><\/strong> po \u015bmierci siostry.<\/p>\n\n\n\n

„Po zab\u00f3jstwie Cecchettin odby\u0142o si\u0119 wiele dyskusji na temat tego, w jaki spos\u00f3b dominuj\u0105ce modele kulturowe zach\u0119caj\u0105 do przemocy ze wzgl\u0119du na p\u0142e\u0107, a temat edukacji emocjonalnej w szko\u0142ach powr\u00f3ci\u0142 do debaty publicznej”, pisarze i t\u0142umacze Lorenza Pieri<\/strong> i Michela Volante<\/strong> pisz\u0105<\/a> w Il Post<\/em><\/strong>. „Seksizm, uprzedzenia ze wzgl\u0119du na p\u0142e\u0107 i wt\u00f3rne wiktymizacje s\u0105 sta\u0142ymi elementami szkolnych antologii”, kontynuuj\u0105, „przez pokolenia wch\u0142aniali\u015bmy, nawet w szkole, poprzez literatur\u0119, 'kultur\u0119 emocjonaln\u0105’ pozbawion\u0105 r\u00f3wnowagi.”<\/p>\n\n\n\n

Obydwaj autorzy, nie bez ironii, rygorystycznie recenzuj\u0105 wielkich klasyk\u00f3w literatury w\u0142oskiej: „W poematach rycerskich mi\u0142o\u015b\u0107 jest g\u0142\u00f3wnym tematem. W Orlando Furioso<\/em> dwie g\u0142\u00f3wne historie mi\u0142osne s\u0105 nie tylko dr\u0119czone przez niesprzyjaj\u0105ce okoliczno\u015bci, ale tak\u017ce wywo\u0142uj\u0105 szereg reakcji, kt\u00f3re dzi\u015b zosta\u0142yby sklasyfikowane jako powa\u017cne zaburzenia psychiczne”. (Spoiler: t\u0119 lektur\u0119 mo\u017cna odnie\u015b\u0107 do wszystkich wielkich klasyk\u00f3w literatury narodowej).\n\n\n\n

Mi\u0142o\u015b\u0107 i seks<\/strong><\/h5>\n\n\n\n

A mi\u0142o\u015b\u0107, we wszystkich jej przejawach – para, seks, rodzina – ma kluczowe znaczenie dla rozwi\u0105zania problemu i naprawienia strukturalnej roli, jak\u0105 przemoc odgrywa w zwi\u0105zkach, o czym m\u00f3wi feministyczna uczona Lea Melandri<\/strong> w wywiadzie z Voxeurop<\/em><\/strong><\/a>.<\/p>\n.\n\n\n

Jest problem z mi\u0142o\u015bci\u0105. Mi\u0142o\u015b\u0107 jest kwestionowana. Potrzebna jest dyskusja. \u015alady s\u0105 wsz\u0119dzie, w \u015bwiat\u0142ocieniu, w europejskiej prasie.\n\n\n\n

Po pierwsze: uwolni\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107 z kulturowej klatki, kt\u00f3ra ogranicza j\u0105 do „kobiecego romansu”: mi\u0142o\u015b\u0107 dotyczy wszystkich, poniewa\u017c jej obecno\u015b\u0107, jej nieobecno\u015b\u0107, jej neurozy, przemierzaj\u0105 \u017cycie wszystkich.<\/p>\n\n\n\n

W Eurozine<\/em><\/strong> dyskusja – „Sposoby, w jakie kochamy<\/a>” – porusza mi\u0119dzy innymi t\u0119 kwesti\u0119: „Brak mi\u0142o\u015bci i rosn\u0105ca uraza wytworzy\u0142y toksyczn\u0105 kultur\u0119 online opart\u0105 na mizoginii, w kt\u00f3rej feministki s\u0105 postrzegane jako ostateczny problem. (…) Rozmawiamy o mi\u0142o\u015bci, incelach i o tym, dlaczego nie mo\u017ce by\u0107 bardziej \u017ale.” <\/p>\n\n\n\n

Wystarczy spojrze\u0107 na kolumny po\u015bwi\u0119cone intymno\u015bci w europejskiej prasie: Love and Sex<\/a> w The Guardian<\/em><\/strong> (kt\u00f3ry regularnie organizuje randki w ciemno mi\u0119dzy dwoma czytelnikami gazety), „Gender und Sexualit\u00e4ten<\/a>” w niemieckiej Tageszeitung<\/em><\/strong>, „Amor<\/a>” w El Pa\u00eds<\/em><\/strong>.<\/p>\n.\n\n\n

Chc\u0119 r\u00f3wnie\u017c zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na La D\u00e9ferlante<\/em><\/strong>, magazyn, kt\u00f3ry definiuje si\u0119 jako „pierwszy kwartalnik po #metoo”, kt\u00f3ry po\u015bwi\u0119ci\u0142 intymno\u015bci trzy z trzynastu monografii: „S’aimer<\/a>„, „Baiser<\/a>” na temat seksualno\u015bci i „R\u00e9inventer la famille<\/a>„.\n\n\n\n

W Lib\u00e9ration<\/em><\/strong>, kolumna – Intimit\u00e9s<\/a> – omawia \u017cycie seksualne i sentymentalne Francuz\u00f3w, pod\u0105\u017caj\u0105c za badania<\/a> opublikowanego w lutym ubieg\u0142ego roku, kt\u00f3re sugeruje, \u017ce w kraju, kt\u00f3ry by\u0107 mo\u017ce najbardziej uosabia wyobra\u017ani\u0119 erotyczn\u0105\/romantyczn\u0105, ludzie uprawiaj\u0105 coraz mniej seksu. Nie tylko odsetek os\u00f3b deklaruj\u0105cych odbycie stosunku seksualnego w ci\u0105gu ostatniego roku spad\u0142 o 15 procent, ale w\u015br\u00f3d os\u00f3b poni\u017cej 25 roku \u017cycia tylko jedna czwarta respondent\u00f3w przyznaje si\u0119 do tego samego. „W erze Tindera, Grindr, Bumble i tym podobnych, gdzie testy na HIV s\u0105 dost\u0119pne dla ka\u017cdego, pigu\u0142ki antykoncepcyjne i prezerwatywy s\u0105 bezp\u0142atne do 25 roku \u017cycia, a aborcja jest nadal stosunkowo dost\u0119pna, liczby te wydaj\u0105 si\u0119 sprzeczne z intuicj\u0105” write<\/a> Kim Hullot-Guiot<\/strong> i Katia Dansoko Tour\u00e9<\/strong>, ponownie w Lib\u00e9ration<\/em><\/strong>, kt\u00f3ra publikuje seri\u0119 wypowiedzi os\u00f3b, kt\u00f3re zdecydowa\u0142y si\u0119 opu\u015bci\u0107 „rynek us\u0142ug seksualnych”, takich jak Ovidie<\/a>, aktorka, pisarka i by\u0142a pracownica seksualna, kt\u00f3ra deklaruje sw\u00f3j strajk seksualny: „Nie wiem, czy ludzie uprawiaj\u0105 dzi\u015b mniej seksu; my\u015bl\u0119, \u017ce wcze\u015bniej nie o\u015bmielano si\u0119 o tym m\u00f3wi\u0107. Je\u015bli nie uprawiasz seksu, tracisz swoj\u0105 warto\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, zw\u0142aszcza je\u015bli jeste\u015b kobiet\u0105”.\n\n\n\n

Seks jest wsz\u0119dzie, ale jest coraz rzadziej praktykowany? By\u0107 mo\u017ce dlatego, \u017ce seksualno\u015b\u0107, podobnie jak mi\u0142o\u015b\u0107, ma wymiar „kapita\u0142owy” w neoliberalnym spo\u0142ecze\u0144stwie, kt\u00f3re narzuca jednostkom zasady i standardy, nawet w sferze intymno\u015bci.\n\n\n\n

W Usbek & Rica<\/em><\/strong> magazynie, a rozmowa<\/a> pomi\u0119dzy francusko-izraelskim socjologiem Eva Illouz<\/strong><\/a> a filozofem Alain Badiou<\/strong><\/a> pr\u00f3buje wyja\u015bni\u0107 t\u0119 sprzeczno\u015b\u0107: „Jeste\u015bmy \u015bwiadkami upolitycznienia relacji mi\u0142osnej: coraz mniej akceptowane jest to, \u017ce stoi ona w sprzeczno\u015bci ze wsp\u00f3lnymi i publicznymi warto\u015bciami. Mi\u0142o\u015b\u0107 musi teraz odzwierciedla\u0107 r\u00f3wno\u015b\u0107 i wolno\u015b\u0107 ka\u017cdej jednostki”, wyja\u015bnia Illouz, autor jednego z najwa\u017cniejszych tekst\u00f3w na temat krytyki mi\u0142o\u015bci w kapitalizmie („Why Love Hurts: A Sociological Explanation”, Polity Press, 2012. Ksi\u0105\u017cka zosta\u0142a po raz pierwszy opublikowana w j\u0119zyku niemieckim w 2011 roku: „Warum Liebe weh tut”<\/em>, Suhrkamp Verlag, Berlin 2011).<\/p>\n\n\n\n

Illouz, wraz z Dan\u0105 Kaplan<\/strong>, jest r\u00f3wnie\u017c autork\u0105 tekstu opublikowanego w 2022 r. w j\u0119zyku angielskim, a pod koniec 2023 r. w j\u0119zyku francuskim, kt\u00f3ry stara si\u0119 wyja\u015bni\u0107, czym jest indywidualny „kapita\u0142 seksualny” oraz presje spo\u0142eczne i wykluczenie, z jakimi jednostki spotykaj\u0105 si\u0119 na tym rynku („What Is Sexual Capital?” Dany Kaplan i Evy Illouz, recenzowana<\/a> w j\u0119zyku angielskim w Engenderings<\/em>, oraz w Le Soir<\/em><\/strong>, „Le capital sexuel”: quand la sexualit\u00e9 devient un atout professionnel<\/strong><\/a>).<\/p>\n.\n\n\n

Mi\u0142o\u015b\u0107 musi zosta\u0107 ponownie rozpatrzona, rozebrana na cz\u0119\u015bci, ponownie z\u0142o\u017cona i by\u0107 mo\u017ce, po wyzwoleniu, ponownie oceniona.<\/p>\n\n\n\n

W Krytyce Politycznej<\/em><\/strong> polska filozofka, badaczka i psychoanalityczka Agata Bieli\u0144ska<\/strong> spogl\u0105da<\/a> na mi\u0142o\u015b\u0107 przez pryzmat post\u0119powo\u015bci, kt\u00f3ra zwykle krytykuje j\u0105 jako bur\u017cuazyjny drobiazg, by umie\u015bci\u0107 j\u0105 w sferze emancypacji, zar\u00f3wno indywidualnej, jak i uniwersalnej: „Niewiele uczu\u0107 budzi w post\u0119powych kr\u0119gach tyle konsternacji, co mi\u0142o\u015b\u0107. Nic dziwnego. Mi\u0142o\u015b\u0107 jest w ka\u017cdym razie ideologicznie podejrzana i ca\u0142kowicie niezgodna z dominuj\u0105cym imaginarium. […] Zmusza nas do niepotrzebnego cierpienia, utrwala nier\u00f3wno\u015bci i odwraca nasz\u0105 uwag\u0119 od wsp\u00f3lnych cel\u00f3w”. Jak t\u0142umaczy Bieli\u0144ska, mi\u0142o\u015b\u0107 jest klasistowska, seksistowska i nie jest egalitarna. Mo\u017ce jednak nauczy\u0107 nas jednego: „rozpoznawania naszej zale\u017cno\u015bci i niesamowito\u015bci oraz krucho\u015bci, na kt\u00f3r\u0105 s\u0105 skazane”.\n\n\n\n

W The Conversation<\/em><\/strong> powtarza to Jamie Paris w tek\u015bcie, w kt\u00f3rym przygl\u0105da si\u0119 mi\u0142o\u015bci jako narz\u0119dziu m\u0119skiego upodmiotowienia: „Mi\u0142o\u015b\u0107 mo\u017ce by\u0107 narz\u0119dziem antyrasistowskiej i dekolonialnej edukacji, ale tylko wtedy, gdy zach\u0119cimy m\u0119\u017cczyzn (oraz kobiety i osoby niebinarne) do podj\u0119cia ryzyka wyra\u017cania czu\u0142ych uczu\u0107 wobec innych. […] Mi\u0142o\u015b\u0107 nie mo\u017ce pochodzi\u0107 z miejsc dominacji lub nadu\u017cy\u0107, ani nie mo\u017ce by\u0107 utrzymywana przez kultury w\u0142adzy i kontroli”. Poniewa\u017c „je\u015bli mi\u0142o\u015b\u0107 jest czym\u015b, co robimy, a nie tylko czym\u015b, co czujemy, to jest to co\u015b, czego m\u0119\u017cczy\u017ani mog\u0105 nauczy\u0107 si\u0119 robi\u0107 lepiej”, podsumowuje Paris.\n\n\n\n

Przypomina to, co feministka bell hooks<\/strong> (1952-2021) wyja\u015bni\u0142a w Wszystko o mi\u0142o\u015bci<\/em><\/strong> (2020)<\/strong> oraz w Wola zmiany: Men, Masculinity, and Love<\/em><\/strong>, kt\u00f3re nieprzypadkowo zosta\u0142y w\u0142a\u015bnie przet\u0142umaczone i ponownie wydane (je\u015bli nie przet\u0142umaczone po raz pierwszy) w ci\u0105gu ostatnich kilku lat w ca\u0142ej Europie.<\/p>\n\n\n\n

T\u0142umaczone przez Ciar\u00e1n Lawless<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Przemoc i jej zwi\u0105zek z mi\u0142o\u015bci\u0105, seksem i r\u00f3wno\u015bci\u0105 w europejskiej prasie.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":30024,"parent":0,"template":"","tags":[],"displeu_category":[],"class_list":["post-30051","article","type-article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/article\/30051","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/article"}],"about":[{"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/30024"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=30051"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=30051"},{"taxonomy":"displeu_category","embeddable":true,"href":"https:\/\/archive.displayeurope.eu\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/displeu_category?post=30051"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}